[eabrownme]

Xəstəxanada işləyirəm. Tibb bacısı deyiləm, texniki qulluqçu – avadanlıqların işləkliyinə nəzarət edirəm. İşim çox vaxt gecə növbələrinə düşür. Həmin gecə də növbə mənə idi.

Xəstəxana sakit idi. Koridorlarda işıqlar sönük yanır, bəzi palatalarda xəstələr yatmışdı. Həkimlər öz otaqlarında hesabat yazırdılar. Mənim işim bitmişdi – bütün avadanlıqları yoxlamışdım, heç bir problem yox idi. Saata baxdım – səhərə dörd saat var idi. Növbəyə qədər nə edəcəyimi bilmirdim.

Kafeteryaya getdim, bir qəhvə götürdüm. Boş stolun arxasında oturdum. Telefonumu çıxartdım. Dostlara yazdım – hamı yatmışdı. Sosial şəbəkələri açdım – heç nə maraqlı deyildi. Bir neçə video izlədim, qısa videolar, güldüm, amma yenə də vaxt ləng keçirdi.

O ara bir dostumun əvvəllər göndərdiyi link yadıma düşdü. Yazmışdı: “Bunu yüklə, mostbet oyna, vaxtın olanda gir, əylən”. O vaxt linkə baxıb keçmişdim. Amma indi, gecənin üçündə, xəstəxananın sakit kafeteryasında, heç nə etmədən oturarkən, maraqlandım.

Linkə toxundum. Sayt açıldı. Qeydiyyatdan keçməli oldum, amma tez başa gəldi – nömrəmi yazdım, kodu daxil etdim, hesab hazır oldu. Balans sıfır idi. Kartımdan az məbləğ yüklədim. O qədər az idi ki, itirsəm, sabah səhər yeməyində bir tost az yeyərəm, başqa dəyişiklik olmaz.

Oynamağa başladım. Əvvəlcə slotları sınadım. Bir neçə spin atdım, heç nə. Bir də atdım, balaca bir şey düşdü. Xoşuma gəldi, amma çox da maraqlandırmadı. Slotlar mənim üçün çox sürətli və təsadüfi idi. Mən daha çox düşünərək oynamağı sevirəm.

İdman mərclərinə keçdim. Həmin gecə Amerika basketbolu vardı. NBA. Mən basketbolu çox yaxşı bilməm, amma əsas komandaları tanıyıram. Bir oyun diqqətimi çəkdi – iki güclü komanda oynayırdı, amma əmsallar fərqli idi. Düşündüm ki, autsayder bu gecə yaxşı çıxış edə bilər. Az qoydum.

Qəhvəmi içirdim, ekrana baxırdım. Oyun başladı. Birinci rəqəm – autsayder uduzurdu. Ürəyim düşdü. Amma sonra oyuna qayıtdılar. İkinci rəqəmə qədər fərq azaldı. Üçüncü rəqəmdə bərabərləşdilər. Son rəqəm – autsayder bir xal fərqlə qazandı.

Hesabıma baxdım. Qoyduğum məbləğin dörd qatını qazanmışdım. O an kafeteryada tək idim, amma içimdə bir sevinc dalğası qopmuşdu. Ayağa qalxdım, bir az gəzdim, yenə oturdum. Öz-özümə dedim: “Dayan. Daha oynama. Çıxart.”

Profilə keçdim. Ödəniş bölməsini açdım. Kartın nömrəsini yazdım, diqqətlə yoxladım, təsdiqlədim. Sonra telefonu stolun üstünə qoydum. Qəhvəmdən bir qurtum içdim. Bir dəqiqə keçdi, iki dəqiqə, beş dəqiqə.

Telefonuma bildiriş gəldi. Bankdan idi. “Hesabınıza vəsait daxil olub”.

O an nəfəsim rahatladı. Saata baxdım – səhərə üç saat yarıma qalmışdı. Qəhvəmi bitirdim, kafeteryadan çıxdım, koridorda gəzməyə başladım. Addımlarım yüngülləşmişdi. Sanki gecənin yükü azalmışdı.

Növbə bitəndə evə getdim. Yorğun idim, amma sevincli. Yatıb qalxdım, günorta saatlarında oyandım. Telefonumu açdım, hesaba baxdım – pul yerində idi. O gün qərar verdim ki, bu pulla nə edəcəyimi planlaşdırım.

Bir hissəsini banka qoydum. Bir hissəsi ilə də anama baş çəkməyə getdim. Ona xəstəxanada gecə növbəsinə görə mükafat verdiklərini dedim. Çox sevindi. Mən də sevindim.

Həmin gecə mənə bir şey öyrətdi. Xəstəxanada işləyirəm, hər gün görürəm ki, həyat nə qədər gözlənilməz ola bilər. Bəzən ən ağır anlarda belə, kiçik bir işıq çıxır. O gecə o işıq mənim üçün mostbet oyna ilə açılan sayt oldu. Amma əsas işıq o uduş deyildi. Əsas işıq, mənim o an dayanmağı bacarmağım oldu.

İndi hələ də vaxtaşırı oynayıram. Əsasən gecə növbələrində, işim bitəndən sonra, vaxt keçirmək üçün. Qaydam dəyişməyib: qoyduğum məbləğ itirsəm üzülməyəcəyim qədər olur, qazansam da dərhal çıxarıram. Çünki bilirəm, həyəcanla davam etsəm, o gecəki sevinci itirə bilərəm.

Həmin xəstəxana kafeteryasını indi düşünəndə gülümsəyirəm. O qəhvənin dadı, gecənin sükutu, telefonun işığı – hamısı bir anlıq xatirə kimi yadımda qalıb. Və o gecə qazandığım puldan çox, qazandığım dərs mənim üçün dəyərlidir: fürsət gələndə onu tut, amma əlinə alanda buraxma.

Mən buraxdım. Və buraxdığıma görə peşman deyiləm.